Παναγιώτης Χατζηστεφάνου περί κατάληψης του City Plaza

Εξευγενισμός (gentrification), υπό την πολιτική έννοια του όρου, σημαίνει το να διακοσμείς την κόλαση του φασισμού σύμφωνα με τις παραμέτρους της μικροαστικής lifestyle αισθητικής, δηλαδή, να εναρμονίζεις την πρόσοψη του εγκλήματος και της κοινωνικής αδικίας με το καλοχτενισμένο και κυρίως απολιτικό ύφος που έχει ταυτιστεί στην συνείδηση της μάζας ως καθώς πρέπει, ίσως και μοδάτο για εκείνους που χρειάζονται πιο κραυγαλέους εντυπωσιασμούς του συρμού για να πειστούν / υπνωτιστούν.
Εκτός από πολύ ταλέντο, τίποτε άλλο δεν διαχωρίζει το ναΐφ καροτσάκι σε παστέλ φόντο από τα καλλίγραμμα, καλοφωτισμένα προφίλ των αθλητών στα προπαγανδιστικά ντοκιμαντέρ που έκανε η Λένι Ρίφενσταλ για λογαριασμό των Ολυμπιακών Αγώνων του Χίτλερ: o κοινός κοινωνικοπολιτικός τους παρονομαστής είναι η διαχείριση ανυπεράσπιστων προκειμένου να κατασκευαστεί μια εικόνα ανωτερότητας. Ψευδεπίγραφης ανωτερότητας, φυσικής ή τε και ηθικολογικής.

Η Λένι δόξαζε την Άρεια Φυλή προκειμένου να δαιμονοποιηθούν όλες οι υπόλοιπες, ενώ οι καταληψίες του Σίτυ Πλάζα προωθούν την έννοια της αλληλεγγύης προκειμένου να καλύψουν μια ατελείωτη σειρά από ασυνέπειες, τόσο ιδεολογικές, όσο και στρατηγικές, παράγοντας άνομα non sequiturs που φτάνουν στον βαθμό κακουργήματος.
Η αλληλεγγύη οφείλει να είναι άδολη, να προσφέρεται από τους ίδιους μας τους κόπους και όχι να προκύπτει από αυθαιρεσία, κατάχρηση και εγκληματικές ενέργειες όπως ο σφετερισμός ξένης περιουσίας.
Η οποιαδήποτε ανθρωπιστική αξία, για να είναι αληθινή και όχι κίβδηλη, οφείλει κυρίως να μην αποπροσανατολίζει από τον αληθινό ένοχο της εξαθλίωσης εκείνων που είναι ανυπεράσπιστοι και στο όνομα των οποίων επιχειρείται όλη αυτή η στρεψοδικία και διαστρέβλωση.

Γραφίστες από την κόλαση συσκέπτονται για την όσο το δυνατόν πιο καλαίσθητη ομίχλη, σχεδιάζοντας την πυκνή καταχνιά πίσω από την οποία δεν θα φαίνεται το παραμικρό. Μεθοδικά αποσιωπούν τις έννοιες των προσφύγων, της κατάληψης, την αλήθεια για τα στρατόπεδα θανάτου που υπάρχουν διάσπαρτα στην χώρα, για την γενοκτονία που μαίνεται εναντίον ντόπιων και προσφύγων. 
Μια γλυκερή αναπαράσταση παιδικής αφέλειας με ολίγον από απονευρωμένο κονστρουκτιβισμό αρκεί για το παραισθησιογόνο αυτό τερατούργημα της παστέλ συγκάλυψης, συνενοχής, και σιωπηρής συναίνεσης με τον Ευρωναζισμό.

Το παραμικρό για την αλήθεια του πως είναι δυνατόν να πρέπει να κινητοποιηθεί μια ολόκληρη κοινωνία ώστε να βρεθεί ένα καροτσάκι σε μια χώρα που διοικείται από μια κατοχική κυβέρνηση η οποία ήδη έχει εισπράξει 3 δις ευρώ από την ΕΕ για το προσφυγικό ζήτημα. 3 δισεκατομμύρια που αφήνω στην κρίση σας ποιος τα έχει χρεωθεί - ΚΑΙ αυτά.

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου
9/6/2016

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου Εγώ που δεν σωπαίνω

Με την ευκαιρία της δημιουργίας του τρίτου προφίλ του στο fb λόγω παρεμβάσεων και προσπαθειών φίμωσής του, παραθέτω κάποια ακόμα από τα σωσμένα αποσπάσματα που έχει δώσει κατά καιρούς στα δάση των αναχωρήσεων και των κλασικών αποχαιρετισμών του.

Είμαι το καναρίνι στο ορυχείο, είμαι το εργαλείο, είμαι εκείνος στον οποίο έλαχε ο κλήρος να καταγράψω, επειδή είμαι μάρτυρας, την αποθράσυνση του οργανωμένου Ναζιστικού εγκλήματος που σπέρνει τον θάνατο και την τρομοκρατία απ' άκρη σ' άκρη στην χώρα που γεννήθηκα.

Είμαι εκείνος που εκδιώχθηκε, απειλήθηκε και επέζησε να δώσει λόγο σε αυτούς που δεν έχουν, σε εκείνους που είναι παγιδευμένοι στην ίδια φάμπρικα θανάτου από την οποία έσκαψα λαγούμι και απέδρασα. Απέδρασα από την φάμπρικα θανάτου, αλλά δεν έχω κανένα σκοπό να αποδράσω από την Ιστορία, και θα είμαι εκείνος του οποίου η ζωή η ίδια είναι, και ο λόγος του, τα γεγονότα, οι άνθρωποι, οι πράξεις που καταγράφονται από αυτόν τον λόγο γίνονται η Ιστορία, η Ιστορία η δική μου, η Ιστορία που κανείς δεν επιτρέπεται ή μπορεί να γράψει εκτός από μένα, ενώπιον όλων εκείνων που τους έχουν κόψει την γλώσσα, τους έχουν αλυσοδέσει, φυλακίσει, δολοφονήσει. 

Γράφω ενώπιον όλων εκείνων που φοβούνται να μιλήσουν με κόστος την ίδια τους την ζωή. Μιλάω για εκείνους που δεν μπορούν.
Γκρεμίζω τον τρόμο του Ναζισμού, σταματάω το μαχαίρι του φονιά, λέξη με τη λέξη, κάθε μέρα, δίνοντας λόγο, ρίχνοντας φως, αυτοπυρπολούμαι....

Η Εύχαρις Ενόχληση διδάσκει πως η πιο σημαντική είναι εκείνη η τελετουργία σερβιρίσματος τσαγιού στην πλέον Αντιπαθέστερη, σε εκείνην που δεν θες με τίποτε να αντικρίσεις. Αν δεν περάσεις αυτή την πρώτη και βασικότερη εξέταση κοινωνικής αγωγής, δεν πας πουθενά στην ζωή σου μα ούτε και στην ψυχή σου.

Οι τύψεις είναι το σημείο χωρίς επιστροφή, που είναι πάντα η μοναδική αφετηρία για τα πάντα.

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου